En Prozac is mijn paracetamol *****

enprozacismijn

Auteur: Charlie Bee
Uitgever: Scriptum
Jaar: 2010
Blz.: 144

Samenvatting:
Zestig miligram antidepressiva en veertig miligram antipsychotica, zestien jaar ben ik. Heb je het dan even voor elkaar? Nee. Het gleed langzaam in me. Waarom glijdt het er niet weer langzaam uit?? Charlie is 14, woont bij haar ouders, zit op het gymnasium, heeft veel vrienden en wil later rechten studeren. Kortom, ze lijkt een doodnormale, gelukkige puber. Dan besluiten haar ouders te scheiden en staat haar leven op zijn kop. In de twee jaar daarna gaat het steeds slechter met Charlie en als ze 16 is, constateert de huisarts dat ze depressief is. Een periode volgt van pillen, psychologen, paniekaanvallen, zichzelf snijden, een zelfmoordpoging en uiteindelijk opname in een kliniek. Op een dag schrijft ze een afscheidsbrief en plots beseft ze wat voor geweldige mensen ze om zich heen heeft. Ze weet dat ze absoluut geen afscheid van hen wil nemen. Dit is het keerpunt en langzaam klimt ze omhoog uit het diepe dal. Een taboedoorbrekend en openhartig boek voor tieners, ouders en voor iedereen die beroepsmatig betrokken is bij de behandeling van depressieve jongeren.

Mijn mening:
Dit boek vertelt het waargebeurde verhaal van Charlie tussen haar 14de en 16de levensjaar. Veertien, zit op het gymnasium, woont bij ouders en heeft veel vrienden. Zestien, woont bij moeder, gescheiden ouders, leventje is niet zo perfect als het leek. Zo begint de inleiding van dit verhaal. In twee jaar tijd verandert Charlie van een levenslustige tiener, in een depressieve onzekere meid, die uiteindelijk in een gesloten kliniek terecht komt. Hoe het zover kwam vertelt ze in ik-vorm. De scheiding van haar ouders zet haar leven op z’n kop. Een gebeurtenis op veertien-jarige leeftijd, heeft ze altijd voor zichzelf gehouden en dat breekt haar op. Dit is een openhartig, overtuigend en indrukwekkend verhaal. Angstaanvallen, zelfmoordpoging en open kaart spelen, ook over degene van wie je het meeste houdt. Dit boek bevat een emotioneel geschreven gedicht met de titel “Onderweg”.

Tijdens haar depressie heeft ze dit boek geschreven en nog steeds is ze er niet overheen. Één zin is me bijgebleven, dit gaat erover dat mensen altijd zeggen, goh daar ben jij toch helemaal het type niet voor…..

“Jij? Daar ben jij helemaal het type niet voor.”  “Ben ik wel het type voor kanker?” Vroeg ik ze dan in mijn hoofd. Dat iemand ziek is zie je niet altijd aan de buitenkant, als ik lach wil dat niet zeggen dat ik me lekker voel…… Ik heb me afgevraagd hoe je dit boek moet beoordelen, sterren geven, voor iemand zijn “ziekte” en eerlijkheid. Toch ga ik voor 5*, omdat dit zo realistisch is geschreven zonder opsmuk.

*****

Clasien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.