Even leek alles normaal

evenleekallesnormaal

Auteur: Mila van Oosten
Uitgever: Boekerij
Jaar: 2015
Bladzijden: 224

Over het boek:
Mila van Oosten has it all: de looks, een ¬≠appartement in Amsterdam, een baan bij een hip reclamebureau √©n een nieuwe liefde. Aan de buitenkant lijkt het plaatje perfect, maar ondertussen probeert Mila al jaren om te gaan met de demonen in haar hoofd, met haar depressie. Hoe probeer je je over te geven aan je nieuwe liefde, als je eigenlijk je handen vol hebt aan jezelf? Hoe probeer je je familie gerust te stellen, als je je ook zorgen maakt of het wel goed met je gaat? En, wat is nou eigenlijk ‘normaal’? In haar autobiografische roman Even leek alles ¬≠normaal vertelt Mila hoe ze zich door het leven danst, drinkt, zorgen maakt, liefheeft en zichzelf probeert te accepteren zoals ze is.

Mening Clasien:
Even leek alles normaal is een autobiografische roman, hierin vertelt Mila van Oosten haar verhaal over te leven met depressies. “Ik wens het mijn ergste vijand niet toe. Als je het nooit hebt gevoeld, kun je je niet voorstellen hoe erg het is”.

Depressies blijft een taboe, “Het is de hel in je hoofd, een gevangenis waarin je alleen vastzit”. Buitenstaanders snappen het niet, altijd wordt er gezegd het leven is zo mooi, maar als je het zelf niet gelooft, helpt niks.

Mila weet over deze “ziekte” een luchtig, vlot geschreven verhaal neer te zetten. Met al haar diepte- en hoogtepunten. Dit verhaal geeft je een duidelijk inzicht in de kijk op het leven door de ogen van iemand met een depressie. De onzekerheid, geestespijn, impulsiviteit, de stemmingswisselingen, je chronisch leeg voelen de moeheid. “Eindelijk is er iemand die weet wat ik heb, waarom ik me al jaren zo leeg voel. Een diagnose. Ik heb een etiket!” Zelfmoordgedachten: “Ik kan niet voor mezelf opkomen, vind het mezelf ook niet waard”.

Dit verhaal heeft me getroffen tot in mijn ziel. Elke dag te moeten leven met deze last is bijna onmenselijk. Ik zal meer rekening houden met mensen “die dat negatieve gedoe” bij zich dragen. Zij doen het niet expres, het is een ziekte ook al zie je geen symptomen.

“Ik geloof heilig dat ik een lege huls ben die niets te bieden heeft aan de wereld. En dat gevoel duurt nu al zo veel jaar dat ik het niet meer volhoud. Ik had mezelf beloofd: ik probeer het een kwart eeuw, en die is nu verstreken. Tot hier en niet verder”.

De titel “Even leek alles normaal” slaat op de tijd dat Mila samenwoont met Rogier, de kaft op de vele gezichten van Mila.

“Leven met mijn hersenen is als koorddansen. Je hebt toch het gevoel dat je elk moment de diepte in kunt flikkeren”.

*****

Clasien.

.

Mening Marjon:

Niet meer weg te leggen. Mila zuigt je het boek in. Ze schrijft zo open, ontwapenend, puur dat je het ook voelt. Je voelt haar wanhoop, haar machteloosheid, haar paniek en haar onzekerheid. Ze vertelt eerlijk aan de hand van flashbacks dat ze zich altijd al anders heeft gevoeld, niet kon meekomen (daar herken ik ASS in). Minpuntje is wel het heen en weer gevlieg tussen verschillende jaren en situaties. Hoe ik ook in het boek zat; ik vind het iets teveel opbreken en moest moeite doen om te schakelen. Dat haalt de vaart uit het verhaal. Maar verder is het een boek dat de andere kant van een verhaal laat zien; een aanrader!

****

Marjon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.