Haar naam is Poppy Day

haarnaamispoppyday

Auteur: Amanda Prowse
Uitgever: Aerial Media Company B.V.
Jaar: 2015
Bladzijden: 352

Het boek:
‘Ik ben bang dat ik slecht nieuws heb,’ zei de officier. Even was hij stil en tuitte zijn lippen, denkend aan wat hij tijdens zijn opleiding had geleerd: breng de informatie langzaam over, in behapbare brokken. ‘We zijn hier omdat we nieuws over uw echtgenoot hebben, en het is geen goed nieuws. Het spijt me dat ik u moet vertellen dat Martin vermist is.’
‘Bedoelt u dood?’ vroeg ze met luide stem.
Poppy Day, kapster van beroep, is getrouwd met haar jeugdliefde en is heel gelukkig. Maar haar man Mart wordt opgeroepen om in Afghanistan te vechten en voor Poppy blijft er niets anders over dan de dagen af te tellen tot zijn terugkomst.
Dan krijgt ze het bericht dat Mart is gegijzeld en lijkt niemand iets te doen. Ze besluit zelf haar man te gaan zoeken maar al snel staat ze voor een enorm dilemma; welke prijs kan en wil je betalen om je geliefde veilig terug te krijgen?

Mening Clasien:
Dit verhaal heeft een persoonlijk tintje want de echtgenoot Simeon van Amanda is een beroepsmilitair, dus ze spreekt uit ervaring. Het thema van haar boeken gaat meestal over“Gewone vrouwen die uit liefde¬†buitengewone¬†dingen doen”.

Dit verhaal wordt vertelt in hoofdstukken door de ogen van Poppy en dan weer van Martin. Hierdoor ontstaat er een fijne afwisseling en wordt het niet saai. Poppy hoe ze met de wetenschap omgaat dat Martin gegijzeld is in Afghanistan en Martin hoe het hem vergaat tijdens deze gijzeling door de ZMO (Zelgai Machmoed Organisatie).

Poppy haar jeugd was niet¬†florissant, vader onbekend, moeder Cheryl¬†“was nooit wreed, opzettelijk nalatig of moedwillig hatelijk, maar ook nooit lief of trots”. ¬†Ze is later vertrokken met haar minnaar. Opa Wally inmiddels overleden¬†“had van dutten zijn beroep gemaakt”. Alleen oma Dorothea¬†“was altijd al een beetje gek, nu was ze echt gek, volkomen geschift”, leeft nog en woont in een verzorgingshuis. Poppy en haar oma hebben een hele sterke band, ondanks dat oma niet normaal is bezoekt ze haar iedere dag.

Martin (Mart) Cricket, zijn vader vindt hem een waardeloos mietje, werkte als hulpje in een garage, maar wilde een beter leven voor hem en Poppy. Hierdoor belandt hij via een speciale eenheid in Afghanistan. Twaalf militairen gaan erheen, tien komen er terug, zijn beste maat Aaron overlijdt en Martin wordt gegijzeld. Poppy raakt gefrustreerd en voelt zich nutteloos, vindt dat de overheid te weinig voor Martin doet en gaat zelf haar man zoeken.

Dit verhaal vertelt over verlies, moed en onmacht van een vrouw die haar man terug wil.¬†“Welke prijs kan en wil je betalen om je geliefde veilig terug te krijgen”.¬†Het boek leest moeizaam weg, omdat er teveel wordt uitgeweken van het originele verhaal maar is zeker de moeite waard. Soms verdrietig, maar ook de nodige hilarische momenten met oma Dorothea

***1/2

Mening Marjon:
Ik moest erg wennen aan de wat aparte schrijfstijl van Amanda Prowse. Het is niet makkelijk samen te vatten; soms kinderlijk, soms stroef. Maar zodra ik daar doorheen was (ik zat al snel in het verhaal), werd dat minder belangrijk.
Amanda Prowse heeft zelf een man die in het leger zit en van tijd tot tijd uitgezonden wordt en dat maakt dat Poppy Day heel echt en menselijk is neergezet. Ze is sterk, maar haar emoties van angst en wanhoop zijn gewoon voelbaar.
Poppy besluit zelf te gaan zoeken naar haar man, hij is tenslotte ‘slechts vermist’ maar ze moet hiervoor over haar grenzen. Hoe ver ga je uit liefde voor je man?
Het boek sleept je mee, je blijft er in lezen.
Het boek kent alles: liefde, verdriet, wanhoop, realiteit, een tikje romantiek en een dementerende oma. Je gaat van Poppy houden, van haar kracht, haar kwetsbaarheid. Aanrader!

****

Mening Natasja:
Als je eenmaal aan de schrijfstijl gewend bent zit je in een prachtig verhaal over Poppy, een hele gewone vrouw die het slechte nieuws krijgt dat haar man vermist word.
Ze is het wachten over wat nieuws over haar man zat, en besluit zonder verder na te denken om zelf naar Afghanistan af te reizen.
Aan spullen die ze mee moet nemen denkt ze verder niet na, zelfs haar paspoort heeft ze niet bij, dit vraagt dan ook in het boek om spannende momenten. Toch lukt het haar met haar bibliotheek pasje de grens over te komen. (Ik hoop natuurlijk dat de beveiliging tegenwoordig wat beter is.)
Poppy neemt ons niet alleen mee op de reis op zoek naar Martin, maar ook in haar hoofd. Alles wat ze denkt krijg je letterlijk te lezen.
Ook word het verhaal afgewisseld met stukjes vanuit Martin geschreven, deze zijn vooral erg emotioneel, en je krijgt gruwelijke beelden te zien.
Dit is vooral een boek wat naderhand door je hoofd blijft spoken, omdat sommige stukken best aangrijpend zijn.

****

Clasien, Marjon en Natasja.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.