Vergeef me

Schrijver: Wally Lamb
Uitgever: Boekerij
Jaar: 2009 (eerste druk 1999)
Aantal blz: 744

Over het boek:
Dominick Birdsey’s hele leven is overschaduwd geweest door woede en angst, door zijn parano√Įde schizofrene tweelingbroer van wie hij zielsveel houdt en tegen wie hij tegelijkertijd wrok koestert – en door het verleden dat ze deelden met hun adoptief vader Ray, een ex-marineman (de 1 meter 68 lange slapende gigant die door de week boven lag te maffen en ‘s nachts onderzee√ęrs bouwde) en hun immer lijdzame moeder Concettina, een timide vrouw met een hazenlip waardoor ze zich schuchter en ongemakkelijk voelde. (Ze houdt een losse vuist voor haar gezicht om haar misvormde mond te bedekken – haar eeuwigdurende verontschuldiging aan de wereld voor een geboortedefect waaraan ze niet debet was.)

De tweelingbroers, waarvan de een in de laatste momenten van 1949 en de ander in de eerste minuten van 1950 is geboren, zijn elkaars fysieke evenbeeld maar groeien op tot twee totaal verschillende individuen: de op het oog sterke en beschermende Dominick, moeders oplettende ‘apie’; en de ogenschijnlijk zwakke maar ook edelmoedige Thomas, moeders lieve ‘konijntje’. Vanaf hun jeugd vecht Dominick ervoor van zijn broer gescheiden te zijn en weerbaar te worden – in een huis van angst, dat wordt geterroriseerd door Ray, een bullebak die misbruik maakt van zijn macht over deze twee stiefzonen die niet weten wie hun echte vader was. Ik was nog steeds bang voor zijn woede maar zag in hoe hij zwakte bestrafte – erop sloeg. Uit zelfbescherming liet ik mijn angst niet blijken, biecht Dominick op. Thomas daarentegen heeft nooit door gehad hoe hij zich moest verdedigen. Hij begreep het gewoon niet.

Mening Marjon (24 maart 2010):
Het onderwerp is al boeiend genoeg… De een-ei√Įge tweeling waarvan de ene helft gezond is en de andere helft schizofreen wordt… Het effect van iemand met schizofrenie op de directe omgeving is heftig (ik kan dat helaas weten), maar het effect op je een-ei√Įge tweelingbroer is waarschijnlijk nog veel heftiger. De bijna verstikkende band speelt Dominick parten. Het boek is in de ik-vorm geschreven, Dominick vertelt en dat doet hij zo levendig, dat je wordt meegezogen in het verhaal. Het laat je niet meer los, je wilt maar verder en verder lezen. En als je dan het boek uit hebt na 744 bladzijden, kun je je niet voorstellen dat je zoveel hebt gelezen. Ik heb gelachen en gehuild, alles is perfect in balans. Het boek gaat diep, is heel psychologisch en dat is vooral goed te zien aan de groei van Dominick. Hij ontworstelt zich met vallen en opstaan uit zijn jeugd, zijn band met Thomas en al het andere dat op zijn pad komt – en dat is niet niets. Het leest als een trein. Wat een aanrader deze schrijver!

*****

Marjon.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.